Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Μεγάλη, ενωτική, ανατρεπτική η απεργιακή συγκέντρωση και πορεία της 27ης Νοέμβρη.




από τον Γιώργο Βασιλειάδη. 

Με νέα χαρακτηριστικά που επικεντρώνονται πλέον σε ένα κεντρικό πολιτικό στόχο, αυτόν της ανατροπής της μνημονιακής συγκυβέρνησης όσο πιο γρήγορα γίνεται, πραγματοποιήθηκε η γενική πανελλαδική απεργία της 27ης Νοέμβρη. 



Είναι φανερό πλέον πως τα επιμέρους ιδιαίτερα προβλήματα του κάθε κλάδου του κάθε Σωματείου του κάθε εργαζόμενου, άνεργου, συνταξιούχου, έχουν μια κοινή πηγή, ένα κοινό όνομα. Την βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική της μνημονιακής συγκυβέρνησης και το καθεστώς της τροϊκανής κηδεμονίας της χώρας. 

Για πρώτη ίσως φορά η απεργιακή συγκέντρωση και πορεία, είχε έντονη την παρουσία κομματικών λαβάρων και πανό, κυρίως του Σύριζα, ενώ έντονη ήταν και η κινητοποίηση όλου του κόμματος για την μαζική προσέλευση στις συγκεντρώσεις και πορείες. 


Για πρώτη επίσης φορά τα τελευταία χρόνια φάνηκε, έστω με έναν ιδιαίτερο τρόπο, διάθεση και από την πλευρά του ΠΑΜΕ να συμπορευθεί με όλους τους άλλους απεργούς σε μια κοινή παράλληλη πορεία προς το Σύνταγμα ανεβαίνοντας από την Ομόνοια μέσω της Πανεπιστημίου, ενώ από την Σταδίου παράλληλα ανέβαινε η άλλη πορεία.

Η μαζική ειρηνική και ενωτική συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών, ήταν αποτρεπτική για κάθε σκέψη επίθεσης των δυνάμεων καταστολής για να την διαλύσουν.

Το εργατικό λαϊκό κίνημα φαίνεται να κατανοεί την κρισιμότητα των ημερών και των πολιτικών εξελίξεων, αφυπνίζεται και συμμετέχει ενεργά ενώ στο αμέσως προσεχές διάστημα είναι αναγκαίο να παίξει καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και στην πορεία ανατροπής της συγκυβέρνησης.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

ΑΠΕΡΓΙΑ 27 Νοέμβρη 2014. ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΑΣ


Νοέμβρης 2014

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΜΑΣ

Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δίνει καθημερινά δείγματα υποταγής στη τρόικα. Προπαγανδίζει «εξόδους» από τα μνημόνια για να παραπλανήσει το λαό, ενώ ταυτόχρονα  ετοιμάζεται για δυσβάστακτες  «νέου τύπου» μνημονιακές δεσμεύσεις. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να συνεχίσει και στη υποτιθέμενη μεταμνημονιακή εποχή, να  υπάρχει σίγουρη κερδοφορία για το ιδιωτικό κεφάλαιο σε βάρος των αναγκών του λαού και της χώρας μας. Υπερασπίζοντας τα  συμφέροντα του κεφαλαίου, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τις  δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση, για τις συντάξεις, για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ως δαπάνες μη παραγωγικές που πρέπει να μειωθούν και να δοθούν σε επενδύσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι αντιμετωπίζονται όχι ως  άνθρωποι αλλά ως απλοί αριθμοί. ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.
Τελευταίο δείγμα το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2015 που προβλέπονται δαπάνες για την κοινωνική ασφάλιση και την πρόνοια, μειωμένες κατά  460 εκατ. ευρώ. Την ίδια στιγμή η φοροεπιδρομή στα λαϊκά στρώματα προβλέπει αύξηση των φόρων κατά 1,7 δις! Αδιάφορο αν τα ταμεία καταρρέουν. Αδιάφορο αν τα νοσοκομεία υπολειτουργούν. Αδιάφορο αν η προσδοκώμενη ελπίδα χρόνων για αξιοπρεπή γερατειά…γίνεται ουτοπία. Αδιάφορο αν τα δικά μας λεφτά στα ασφαλιστικά ταμεία, έγιναν μποναμάδες σε « εθνικούς επιχειρηματίες» για να αναπτύξουν τη τσέπη τους. Αδιάφορο αν κουρεύτηκαν τα αποθεματικά με το PSI. 
Οι τελευταίες προτάσεις του Βρούτση προς την τρόικα για ένταξη όλων των ταμείων, κύριων και επικουρικών, στο ΙΚΑ είναι η ταφόπετρα του ασφαλιστικού μας συστήματος. 
ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΥΟΥΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ.
Όποιος έχει ακόμα την αφελή ελπίδα ότι κάτι μπορεί να σωθεί, ας το ξανασκεφτεί. 
Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ. ΕΝΩΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ, ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ.
Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση στις 27 Νοέμβρη 2014 στη πλατεία Κλαυθμώνος στις 11.00. Προσυγκέντρωση της Πρωτοβουλίας Συνταξιούχων στα Χαυτεία, (Αιόλου και Σταδίου) στις 10.30

                             Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Χ. Παπαδέας: Η Γενική Απεργία της 27ης Νοέμβρη μπορεί να συμπαρασύρει τη συγκυβέρνηση στην κατάρρευσή της.

protovoulia-sintaksiouxon2

«Η «Η απεργία στις 27 Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την επανεκκίνηση των εργατικών αγώνων... μπορεί να αποτελέσει με τη συμμετοχή και τη μαζικότητα ένα πολιτικό γεγονός που κάτω από προϋποθέσεις θα συμπαρασύρει στην κατάρρευση τη συγκυβέρνηση», υπογραμμίζει μεταξύ άλλων με συνέντευξή του στο ergasianet.gr ο επικεφαλής της Πρωτοβουλίας Συνταξιούχων και μέλος του Γ/Σ του ΜΕΤΑ Χρήστος Παπαδέας. Καυτηριάζει τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και ιδιαίτερα αυτή της ΓΣΕΕ, λέγοντας: «Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, με τις συγκεκριμένες πλειοψηφίες, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των εργαζόμενων -θα μπορούσαμε να πούμε ιδιαίτερα για την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ότι σιγοντάρει με την πρακτική της το πέρασμα των αντεργατικών πολιτικών- εντούτοις, κάτω από την πίεση των αγωνιστικών δυνάμεων προχώρησε στην εξαγγελία της απεργίας».

Δεν παραλείπει, όμως, να παραδεχθεί ότι «και στο συνταξιουχικό κίνημα δε λείπουν τα προβλήματα της πολυδιάσπασης, του παραγοντισμού, των πολιτικών σκοπιμοτήτων», καθώς δεν έχει γίνει ακόμα κατορθωτός ο συντονισμός όλων των δυνάμεων του. Ωστόσο, πιστεύει «ότι μέσα από μια αγωνιστική διαδικασία που οδηγείται αντικειμενικά από την οξύτητα των προβλημάτων και της ανάγκης επιβίωσης των συνταξιούχων θα δημιουργούνται σιγά σιγά και με δυσκολίες οι προϋποθέσεις δημιουργίας ενός μεγάλου συνταξιουχικού κινήματος, που σε συνεργασία με το ενεργό συνδικαλιστικό κίνημα, θα συνδιαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο αγώνα και ανατροπής των μνημνονιακών πολιτικών και των μνημονιακών κυβερνήσεων».

Αναφερόμενος στην κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει, αυτή των συνταξιούχων, όπως τονίζει είναι μια από τις κατηγορίες πολιτών που έχει υποστεί μεγάλες μνημονιακές μειώσεις, σε τέτοιο σημείο, ώστε να έχει δημιουργηθεί πρόβλημα επιβίωσης στην πλειονότητα των ατόμων αυτής. Όμως, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «η αποκατάσταση των απωλειών από την περικοπή των συντάξεων, πέρα από την ηθική της πλευρά, συμβάλλει και στην τόνωση της ζήτησης και στην επανεκίνηση της οικονομίας».

Κληθείς να σχολιάζει τα περί μη μείωσης των συντάξεων από τους αρμοδίους, τις χαρακτηρίζει επικοινωνιακού τύπου και σημειώνει: «Πρέπει να γίνει καθαρό ότι οι μνημονιακές συγκυβερνήσεις μέχρι τώρα, με τους εφαρμοστικούς νόμους, έχουν θέσει τη κοινωνική ασφάλιση σε ένα καθεστώς “αυτόματου πιλότου”», με σκοπό την κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της, την απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση της και την ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης και της επικούρισης. Και το αποδεικνύει, όπως λέει, τόσο ο Ν. 3863/2010 όσο και οι προθέσεις του υπουργείου Εργασίας για ένταξη όλων των ταμείων κύριας και επικουρικής ασφάλισης στο ΙΚΑ.

Ο Χ. Παπαδέας επισημαίνει ότι «ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αλλά και συνολικά ως κοινωνία πρέπει να σταθούμε σθεναρά απέναντι στην προσπάθεια που γίνεται για αλλαγή του χαρακτήρα της ασφάλισης» και σχολιάζοντας τις δηλώσεις Σπυρόπουλου για σύνδεση της περίθαλψης με τα ένσημα, αφού τον χαρακτηρίζει ως «λαγό» για τα όσα προμηνύουν οι δηλώσεις του τονίζει: «Αυτό που προκαλεί με τη δήλωση Σπυρόπουλου είναι ο κυνικός και ανάλγητος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την υγεία και την περίθαλψη. Βάζει “μεζούρα” στο ύψιστο κοινωνικό αγαθό που είναι η ζωή και η υγεία του ανθρώπου».



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Κύριε Παπαδέα, οι συνταξιούχοι είναι μια από τις κοινωνικές ομάδες που έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις. Ο υπουργός Εργασίας λέει και ξαναλέει ότι δε θα υπάρξουν νέες μειώσεις στις συντάξεις, και όμως πρόσφατα με εγκύκλιό του το υπουργείο Οικονομικών ενεργοποίησε νόμο του 2013, σύμφωνα με τον οποίο «στα εισοδήματα από μισθωτή εργασία και συντάξεις που καταβάλλονται αναδρομικά, διενεργείται παρακράτηση με συντελεστή 20% στο καταβαλλόμενο ποσό ανεξάρτητα από το έτος στο οποίο ανάγονται για να φορολογηθούν τα εισοδήματα αυτά». Θέλω ένα σχόλιο για αυτό...

Οι συνταξιούχοι είναι από τις πλέον πληττόμενες, από τις μνημονιακές πολιτικές, κοινωνικές κατηγορίες, όπως και οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι του 27%,, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα, η νεολαία με την ανεργία στο 60% περίπου και χωρίς κανένα μέλλον μπροστά τους. Οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί μειώσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν το 40% και το 50%, και αν συνυπολογίσουμε την περικοπή της 13ης και 14ης σύνταξης που χρησίμευαν για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών, έχουν δημιουργήσει σε μεγάλη πλειονότητά τους πρόβλημα επιβίωσης. Να προσθέσουμε, επίσης, ότι υπάρχουν συνταξιούχοι που σε μεγάλο βαθμό συντηρούν, με τις λιγοστές δυνατότητες τους, άνεργα παιδιά και τις οικογένειες τους. 

Όσον αφορά στις επικοινωνιακές εξαγγελίες περί μη λήψης νέων μέτρων, προκειμένου να καθησυχάσουν τους συνταξιούχους, πρέπει να γίνει καθαρό ότι οι μνημονιακές συγκυβερνήσεις μέχρι τώρα, με τους εφαρμοστικούς νόμους, έχουν θέσει τη κοινωνική ασφάλιση σε ένα καθεστώς «αυτόματου πιλότου».

Αναφέρεστε, προφανώς, στο Ν. 3863/2010. Εξηγείστε μας τι σημαίνει αυτός ο νόμος για τις συντάξεις;

Ο Ν. 3863/2010 και οι προβλέψεις του για ρήτρα μηδενικού ελλείμματος των Ταμείων, που πρακτικά σημαίνει ότι -εφόσον διαπιστώνονται ελλείματα- αυτόματα θα μειώνονται και οι συντάξεις, έχει ρυθμίσει σε βάθος χρόνου τη λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης, με βάση τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία που διέπει τις κυβερνητικές αλλά και τις ευρωπαϊκές, επιλογές που είναι η κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της, η απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση της και η ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης και της επικούρισης.

Το γεγονός δε ότι προβλέπεται η εγγύηση μόνον αυτού που ονομάζουν «βασική σύνταξη» των 360 ευρώ, τα λέει όλα. Για να μη μιλήσουμε, για την ανάλγητη ρύθμιση της ρήτρας θανάτου, όπου καλούνται οι σύζυγοι να αποκληρώσουν τις συζύγους τους.

Οι τελευταίες αποκαλύψεις σχετικά με τις ρυθμίσεις που ετοιμάζει το υπουργείο Εργασίας και προβλέπει την ένταξη όλων των ταμείων κύριας και επικουρικής ασφάλισης στο ΙΚΑ, επιβεβαιώνουν με τον πλέον τρανταχτό τρόπο την πρόθεση για παραπέρα μείωση των συντάξεων.

Πώς σχολιάζετε τις πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτου Σπυρόπουλου, τις οποίες μετά το υπουργείο Εργασίας χαρακτήρισε σαν «προσωπικές απόψεις», για σύνδεση της περίθαλψης με τα... ένσημα;

Ο κ. Σπυρόπουλος λειτουργεί σαν λαγός για την προετοιμασία της κοινωνικής γνώμης, προκειμένου να προωθηθούν παραπέρα οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των παροχών υγείας. Πολιτικές που βρίσκονται μέσα στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης και της Ε.Ε., που σε μεγάλο βαθμό υλοποιούνται όπως, π.χ., στη συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα, την παροχή ιδιωτικών υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία, το περιορισμό του αριθμού των εξετάσεων κ.λπ., με πρωτεργάτες τους Γεωργιάδη – Βορίδη.

Αυτό που προκαλεί όμως με την δήλωση Σπυρόπουλου είναι ο κυνικός και ανάλγητος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την υγεία και την περίθαλψη. Βάζει «μεζούρα» στο ύψιστο κοινωνικό αγαθό που είναι η ζωή και η υγεία του ανθρώπου. Είναι αποτέλεσμα της μετάλλαξης ενός ανθρώπου, που υπήρξε από τα ανώτερα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά σήμερα όμως έχει αποδεχθεί και έχει υποταχθεί πλήρως στα κελεύσματα της πιο αγοραίας μορφής του νεοφιλελευθερισμού!!!!!!

Να επανέλθουμε στη φορολόγηση του 20%. Πού πάει τελικά; Μήπως στο πλασματικό πρωτογενές πλεόνασμα;

Σχετικά με τη φορολόγηση 20% των αναδρομικών από μισθούς ή συντάξεις, αυτό που μπορεί να πεί κανείς είναι ότι η συγκυβέρνηση ανακαλύπτει απίθανους τρόπους για να εισπράξει οτιδήποτε από οποιαδήποτε πηγή, πάντα στο πλαίσιο της βασικής της αντίληψης για φόρτωμα όλων των φορολογικών βαρών στα συνήθη υποζύγια, προκειμένου να φανεί συνεπής στους «τροϊκανούς ηγεμόνες» περί πρωτογενών πλεονασμάτων. Οι στόχοι των πλεονασμάτων, αν και εφόσον είναι πραγματικοί, όσο και αν ικανοποιούν τους δανειστές μας δεν εχουν κανένα ενδιαφέρον για τα εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα, μιας και αυτή ακριβώς η εξαθλίωση τους είναι που δημιουργεί αυτά τα πλεονάσματα. 

Εντέλει, είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης το ασφαλιστικό; Κινδυνεύει το ΕΚΑΣ;

Όσον αφορά στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, τα ίδια τα στοιχεία δείχνουν την αναποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνονται στο όνομα της σωτηρίας τους. Πώς μπορεί να επιβιώσουν όταν η ανεργία έχει φτάσει σε αυτά τα ύψη, όταν η ανασφάλιστη εργασία εχει γίνει ανεξέλεγκτη, μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για να «διεκολυνθούν» οι επιχειρήσεις, εξαφανίζονται τα αποθεματικά τους μέσω του PSI; Η κατάσταση αυτή που δημιουργήθηκε από συγκεκριμένες επιλογές χρησιμοποιείται τώρα σαν άλλοθι για την παραπέρα περικοπή των συντάξεων.

Ασφαλιστικά δικαιώματα και συντάξεις περικόπτονται, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, παροχές υγείας περιορίζονται και ιδιωτικοποιούνται, τα ασφαλιστικά ταμεία οδηγούνται στην κατάρρευση, μετά τη ληστεία των αποθεματικών τους… Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει; 

Πρώτα απ΄ όλα ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αλλά και συνολικά ως κοινωνία πρέπει να σταθούμε σθεναρά απέναντι στην προσπάθεια που γίνεται για αλλαγή του χαρακτήρα της ασφάλισης. Είναι σημαντικό να τονίζεται ότι παραμένουμε σταθεροί στην θέση για ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ, μιας και ο όρος αυτός εμπεριέχει τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού κράτους.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας του συνταξιοδοτικού συστήματος, όπου η μια γενιά χρηματοδοτεί την προηγούμενη, έρχεται σε αντίθεση με το κεφαλαιοποιητικό μοντέλο που επιχειρείται να επιβληθεί και όπου ο μελλοντικός συνταξιούχος «απολαμβάνει» μόνο ότι έχει καταβάλλει σαν εισφορές, αν θα μπορεί βέβαια να έχει μια σταθερή και μόνιμη εργασία. Αν κρίνουμε από τα αποτελέσμα της οικονομικής κρίσης και τα αποτελέσματά της, εύκολο είναι να κατανοήσουμε πότε, με ποιες προϋποθέσεις και με τι ύψος σύνταξης «ατενίζουν»το μέλλον τους σαν συνταξιούχοι οι σημερινοί εργαζόμενοι.

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και πρέπει να είναι στοιχείο μόνιμης διεκδίκησης η καταβολή των απωλειών από την διαχείριση των αποθεματικών, την υποχρεωτική άτοκη σχεδόν, κατάθεση τους στις τράπεζες και η χρησιμοποίηση αυτών των χρημάτων σαν επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις για «αναπτυξιακούς» λόγους.

Περίπου το 2000, όταν πάλι ανέκυψε ζήτημα ασφαλιστικού, οι απώλειες αυτές είχαν υπολογισθεί σε περίπου 50 και πλέον δισ. ευρώ. Αυτά είναι χρήματα των εργαζόμενων και των σημερινών συνταξιούχων και κατά ένα τρόπο γίνεται προσπάθεια να ξεχαστούν, προβάλλοντας τώρα πλέον το επιχείρημα ότι λεφτά δεν υπάρχουν και «τούτων δοθέντων» πρέπει να προχωρήσουμε σε περικοπές.

Δεν ξέρω πώς θα τη ονομάζαμε αυτή την πρακτική αν συνέβαινε μεταξύ ιδιωτών: Υπεξαίρεση μήπως; Κλοπή ίσως; Το παχύδερμο όμως που λέγεται Πολιτεία και όσοι τη διαχειρίστηκαν μέχρι τώρα δεν φαίνεται να συγκινούνται. 

Ποιες οι θέσεις σας ως Πρωτοβουλία Συνταξιούχων; Πώς μπορεί να επιζήσει και να «υπηρετήσει» το ρόλο του το ασφαλιστικό σύστημα, τον κοινωνικό του ρόλο;

Βασικό αίτημα του συνταξιουχικού κινήματος είναι η αποκατάσταση των απωλειών των ασφαλιστικών ταμείων από το περίφημο PSI, το κούρεμα των ομολόγων. Πέρα από το γεγονός ότι τα αποθεματικά αυτά μετατράπηκαν σε ομόλογα, από την τράπεζα της Ελλάδας, χωρίς την άδεια των Ταμείων, είναι εξωφρενικό να κουρεύονται ομόλογα ασφαλιστικών φορέων που αφορούν σε χρήματα - κουμπαρά εργαζόμενων και συνταξιούχων που προορίζονται για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές συντάξιμο βίο.

Το ασφαλιστικό σύστημα για να επιζήσει και να εκπληρώσει τον κοινωνικό του ρόλο πρέπει να εξασφαλίσει την οικονομική του βιωσιμότητα μέσω της εξεύρεσης νέων πόρων. Οι πόροι αυτοί μπορούν να εξευρεθούν από διάφορες πηγές -έχουν κατατεθεί από διάφορες μελέτες και ειδικούς επιστήμονες προτάσεις, όπως, για παράδειγμα, ένα ποσοστό από τα τυχερά παιχνίδια, από τις τραπεζικές συναλλαγές, από την αύξηση των αντικειμενικών αξιών, από μελλοντικά έσοδα των υδραγονανθράκων κ.λπ.- που σε συνδιασμό με μια άλλη αναπτυξιακή πολιτική που θα αυξάνει την απασχόληση και θα μειώνει την ανεργία, θα δημιουργεί τα απαραίτητα για το μέλλον αποθεματικά των ταμείων.

Υπάρχει, όμως, και η άμεση ανάγκη ανακούφισης των συνταξιούχων προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες επιβίωσης τους. Η αποκατάσταση των απωλειών από την περικοπή των συντάξεων, πέρα από την ηθική της πλευρά, συμβάλλει και στην τόνωση της ζήτησης και στην επανεκίνηση της οικονομίας. 

Το ΣτΕ έκρινε πριν από λίγο καιρό ως συνταγματικές τις περικοπές στις κύριες συντάξεις, περικοπές που επέβαλε η συγκυβέρνηση με μνημονιακό νόμο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν είναι αντίθετες στο άρθρο 22 του Συντάγματος. Είναι μια «δοτή» απόφαση; Διότι το τελευταίο διάστημα, όπως μπορεί πολύ εύκολα να παρατηρήσει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, η Δικαιοσύνη μάλλον δεν είναι τυφλή, μάλλον βλέπει με το ένα μάτι προς την πλευρά των μνημονίων. Και θα πρέπει σε αυτό το σημείο να υπογραμμίζει κάποιος ότι αντισυνταγματικές έκρινε τις περικοπές δύο συγκεκριμένων κατηγοριών: των δικαστών, των ιδίων δηλαδή, και των ένστολων στους οποίους περιλαμβάνονται και οι δυνάμεις καταστολής.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι η Δικαιοσύνη έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Εκτός από εξαιρέσεις, δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τους δεσμούς της με την εξουσία και με τις αποφάσεις της ουσιαστικά απαξιώνει το θεσμό, αφού μεροληπτεί υπέρ της εξουσίας δείχνοντας και τον ταξικό της προσανατολισμό.

Σε ένα ποιο γενικό θέμα, τώρα, αυτό της γενικής απεργίας ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ στις 27 Νοεμβρίου. Θα συμμετάσχετε; Πιστεύετε ότι άργησε να γίνει ένα κοινό μέτωπο και ποιος ευθύνεται για αυτό; Στο χώρο των συνταξιούχων, αντιμετωπίζετε προβλήματα ανάλογα, εννοώ καθυστέρησης, διάσπασης του κινήματος;

Η απεργία στις 27 Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την επανεκκίνηση των εργατικών αγώνων. Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, με τις συγκεκριμένες πλειοψηφίες, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των εργαζόμενων -θα μπορούσαμε να πούμε ιδιαίτερα για την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ότι σιγοντάρει με την πρακτική της το πέρασμα των αντεργατικών πολιτικών- εντούτοις, κάτω από την πίεση των αγωνιστικών δυνάμεων προχώρησε στην εξαγγελία της απεργίας.

Η 27η Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει με τη συμμετοχή και τη μαζικότητα ένα πολιτικό γεγονός που κάτω από προϋποθέσεις θα συμπαρασύρει στην κατάρρευση τη συγκυβέρνηση. Οι αντιλαϊκές μνημονιακές πολιτικές έχουν και ιδιοκτήτες και υπερασπιστές. Η απεργία πρέπει αν λάβει έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά ενάντια σε αυτούς που καταστρέφουν τη ζωή και τη χώρα μας προς όφελος συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων. Οι συνταξιούχοι θα είναι παρόντες και η Πρωτοβουλία Συνταξιούχων κάνει ό,τι μπορεί για τη μεγαλύτερη δυνατή μαζικοποίηση των απεργιακών συγκεντρώσεων και πορειών σε ένα ενωτικό και αγωνιστικό πνεύμα.

Βέβαια, και στο συνταξιουχικό κίνημα δε λείπουν τα προβλήματα της πολυδιάσπασης, του παραγοντισμού, των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν έχει γίνει ακόμα κατορθωτός ο συντονισμός όλων των δυνάμεων του. Πιστεύουμε ότι μέσα από μια αγωνιστική διαδικασία που οδηγείται αντικειμενικά από την οξύτητα των προβλημάτων και της ανάγκης επιβίωσης των συνταξιούχων θα δημιουργούνται σιγά σιγά και με δυσκολίες οι προϋποθέσεις δημιουργίας ενός μεγάλου συνταξιουχικού κινήματος, που σε συνεργασία με το ενεργό συνδικαλιστικό κίνημα, θα συνδιαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο αγώνα και ανατροπής των μνημνονιακών πολιτικών και των μνημονιακών κυβερνήσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Πρωτοβουλία Συνταξιούχων θα δώσει όλες της τις δυνάμεις.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Αρχίζει ξανά να πλανιέται το φάντασμα στον ευρωπαϊκό ουρανό ; Ο «ταξικός πόλεμος» από την ευρωπαϊκή περιφέρεια στο κέντρο.





ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ 
Θεσσαλονίκη - Νοέμβριος 2014

Ήδη από την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου οι εργαζόμενοι στους γερμανικούς σιδηροδρόμους (Deutsche Bahn), με αιχμή του δόρατος τους μηχανοδηγούς (GDL) ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις που παρέλυσαν τα δύο-τρίτα του σιδηροδρομικού δικτύου. Κινητοποιήσεις που συνεχίστηκαν ολόκληρο τον επόμενο μήνα και μέχρι σήμερα, διεκδικώντας αύξηση των μισθών κατά 5%, και μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας κατά δύο ώρες (από τις 39 στις 37). Τους σιδηροδρομικούς ακολούθησαν αμέσως μετά οι αεροπόροι της Lufthansa με το συνδικάτο τους (Cockpit) να επιδιώκει την προστασία του προσυνταξιοδοτικού τους καθεστώτος στα 55 χρόνια με το 60% των αποδοχών μέχρι της συμπλήρωσης του ορίου των 65 χρόνων.
Στον ίδιο χρόνο στα μέσα Οκτωβρίου τα αριστερά γαλλικά συνδικάτα (CGT, FSU, Solidaires), πραγματοποίησαν μια μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο του Παρισιού και στις υπόλοιπες γαλλικές πόλεις για την προάσπιση της κοινωνικής ασφάλισης που έχει μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης των σοσιαλιστών του Φ. Ολάντ. Πραγματικά με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συντάχθηκαν οι Μεγάλοι Προσανατολισμοί Οικονομικής Πολιτικής, ως συνέχεια της Συνθήκης της Λισαβόνας, που επιδιώκει να εφαρμόσει η γαλλική κυβέρνηση με διακηρυγμένους στόχους την μείωση του κατώτατου μισθού (SMIG) και την περικοπή των δαπανών για τις συντάξεις και τις ιατρικές νοσηλευτικές υπηρεσίες της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Ακολουθεί στην τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου η μεγάλη κινητοποίηση των ιταλών εργαζομένων στη Ρώμη ενάντια στην κατάργηση του περίφημου άρθρου 18, που επιχειρεί να προωθήσει η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση της κεντροαριστεράς του Μ. Ρέντζι, με βάση το οποίο ο εργαζόμενος που απολύεται παράνομα και καταχρηστικά, για πολιτικούς και συνδικαλιστικούς λόγους, επαναπροσλαμβάνεται υποχρεωτικά στην επιχείρηση, αντί να εισπράττει απλά μισθούς υπερημερίας. Αυτή η νομική διάταξη είναι εξαιρετικά εμβληματική για το ιταλικό εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα (άλλωστε στην κινητοποίηση της 23-Οκτωβρίου συμμετείχε και η CGIL, που πρόσκειται στη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος), στο βαθμό που ψηφίστηκε μετά το «θερμό φθινόπωρο» των μεγάλων εργατικών αγώνων του 1969, κάτω από την ισχύ του συνδικαλιστικού κινήματος που είχε κατορθώσει να επιβάλλει και την λειτουργία σχετικών εργοστασιακών συμβουλίων στη μεταλλουργία, αλλά και του ευνοϊκού συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το άρθρο 18 είχε επιχειρηθεί να καταργηθεί με την μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας που προωθούσε η μπερλουσκονική κυβέρνηση το Νοέμβριο του 2001, με αποτέλεσμα την μεγαλειώδη ιστορική συγκέντρωση των ιταλικών συνδικάτων στη Ρώμη των τριών εκατομμυρίων εργαζομένων.

Το αγωνιστικό επιστέγασμα έρχεται στις 6-Νοεμβρίου με την τεράστια διαδήλωση των τριών εργατικών συνομοσπονδιών (CSC, FGTB, CGSLB) στη βελγική πρωτεύουσα με την συμμετοχή 120 χιλιάδων εργαζομένων, και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά από τα κατώτερα στρώματα της εργατικής τάξης (μηχανοτεχνίτες, νοσηλεύτριες, εργάτες υφαντουργίας κλπ.), ενάντια στα μέτρα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Μετά από την επιτυχία αυτής της κινητοποίησης στην ίδια την διοικητική καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προγραμματίζονται κυλιόμενες περιφερειακές κινητοποιήσεις που οδηγούν σε πανεργατική απεργία στις 15-Δεκεμβρίου. Μάλιστα αυτά διαδραματίζονται στο ευρωπαϊκό κέντρο των Βρυξελλών όπου διαπιστώνεται ότι το 42% του πληθυσμού, αν δεν λειτουργούσε η κοινωνική ασφάλιση (που επιχειρείται να αποδομηθεί) θα βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μέσα στις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες πραγματοποιούνται μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις με κοινές κοινωνικές και πολιτικές επιδιώξεις : Τερματισμό της εισοδηματικής λιτότητας, προάσπιση του καθεστώτος της κοινωνικής ασφάλισης, αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων, αυξήσεις των μισθών, προστασία του εργασιακού καθεστώτος από τις αυθαίρετες απολύσεις. Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, αριστερά αλλά και σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης, εμφανίζονται εκ νέου αγωνιστικά στο προσκήνιο επιχειρώντας να αποτυπώσουν το ρόλο τους ως ισχυρές «αντί-εξουσίες» απέναντι στις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σαρώνουν, σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε χώρα, κάθε δομικό στοιχείο που συγκροτούσε το μέχρι πρόσφατα «κοινωνικό εργασιακό καθεστώς» στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Είχε ήδη προηγηθεί ένα ευρύ απεργιακό εργατικό κίνημα στις τρεις χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα) που είχαν βρεθεί ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 2010 στο μάτι του κυκλώνα της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας, των προγραμμάτων στήριξης, του βρόγχου του δημόσιου χρέους και των μνημονιακών πολιτικών που καθιστούσαν την εργατική δύναμη «φθηνή, πειθήνια, απορρυθμισμένη», και μετακύλειαν το βάρος της αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων και της διάσωσης των τραπεζών ευθέως στους ώμους του εργαζόμενου λαού. Παράλληλες υπήρξαν οι κινητοποιήσεις των πλατειών (Ντελ Σολ και Συντάγματος), που ανέδειξαν μια πρωτοφανέρωτη λαϊκή δυναμική. Παρόλα αυτά οι πολιτικές των μνημονίων δεν κατέστη δυνατό να ανατραπούν, εντούτοις οδήγησαν στις τρεις αυτές χώρες στην λαϊκή μετατόπιση προς τα αριστερά, με την καταβαράθρωση της σοσιαλδημοκρατίας και την ιδιαίτερη ενίσχυση των αριστερών ριζοσπαστικών σχηματισμών (ΣΥΡΙΖΑ, Μπλόκο, ΚΚ Πορτογαλίας, Ποντέμος, Ενωμένη Αριστερά της Ισπανίας).

Η επιμονή των αστικών τάξεων των ισχυρών πλέον κεντρικών ευρωπαϊκών κρατών (Ιταλίας, Γαλλίας, Βελγίου, Γερμανίας) στην χορήγηση του ίδιου δηλητηριώδους φαρμάκου σε πολλαπλάσιες δόσεις, οδηγεί πλέον στην αφύπνιση του λαϊκού εργατικού κινήματος σ’ αυτές: Ο «ταξικός πόλεμος» μεταφέρεται στο ίδιο το ευρωπαϊκό κέντρο, με πολλαπλάσιες ενδεχομένως επιπτώσεις από ό,τι στις περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες, μια και σ’ αυτές έχουν λειτουργήσει ιστορικά εργατικά και αριστερά κινήματα μεγάλης εμβέλειας (λ.χ. Γαλλικός Μάης – Ιούνης 1968, ιταλικό φθινόπωρο 1969). Το κύμα της ριζοσπαστικής κοινωνικής αντιπαλότητας προς τις γενικευμένες πολιτικές λιτότητας, ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών, αποδιάρθρωσης των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης κλπ., δεν αφορά πλέον μόνον τις χώρες που μπήκαν στο μάτι του κυκλώνα των μνημονιακών πολιτικών, αλλά τις ίδιες τις μητροπόλεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού : Το φάντασμα αρχίζει πλέον να πλανιέται πάνω από τον ευρωπαϊκό ουρανό.