Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2014

Αρχίζει ξανά να πλανιέται το φάντασμα στον ευρωπαϊκό ουρανό ; Ο «ταξικός πόλεμος» από την ευρωπαϊκή περιφέρεια στο κέντρο.





ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ ΤΑΡΠΑΓΚΟΥ 
Θεσσαλονίκη - Νοέμβριος 2014

Ήδη από την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου οι εργαζόμενοι στους γερμανικούς σιδηροδρόμους (Deutsche Bahn), με αιχμή του δόρατος τους μηχανοδηγούς (GDL) ξεκίνησαν απεργιακές κινητοποιήσεις που παρέλυσαν τα δύο-τρίτα του σιδηροδρομικού δικτύου. Κινητοποιήσεις που συνεχίστηκαν ολόκληρο τον επόμενο μήνα και μέχρι σήμερα, διεκδικώντας αύξηση των μισθών κατά 5%, και μείωση του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας κατά δύο ώρες (από τις 39 στις 37). Τους σιδηροδρομικούς ακολούθησαν αμέσως μετά οι αεροπόροι της Lufthansa με το συνδικάτο τους (Cockpit) να επιδιώκει την προστασία του προσυνταξιοδοτικού τους καθεστώτος στα 55 χρόνια με το 60% των αποδοχών μέχρι της συμπλήρωσης του ορίου των 65 χρόνων.
Στον ίδιο χρόνο στα μέσα Οκτωβρίου τα αριστερά γαλλικά συνδικάτα (CGT, FSU, Solidaires), πραγματοποίησαν μια μεγάλη διαδήλωση στο κέντρο του Παρισιού και στις υπόλοιπες γαλλικές πόλεις για την προάσπιση της κοινωνικής ασφάλισης που έχει μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης των σοσιαλιστών του Φ. Ολάντ. Πραγματικά με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συντάχθηκαν οι Μεγάλοι Προσανατολισμοί Οικονομικής Πολιτικής, ως συνέχεια της Συνθήκης της Λισαβόνας, που επιδιώκει να εφαρμόσει η γαλλική κυβέρνηση με διακηρυγμένους στόχους την μείωση του κατώτατου μισθού (SMIG) και την περικοπή των δαπανών για τις συντάξεις και τις ιατρικές νοσηλευτικές υπηρεσίες της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Ακολουθεί στην τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου η μεγάλη κινητοποίηση των ιταλών εργαζομένων στη Ρώμη ενάντια στην κατάργηση του περίφημου άρθρου 18, που επιχειρεί να προωθήσει η σοσιαλφιλελεύθερη κυβέρνηση της κεντροαριστεράς του Μ. Ρέντζι, με βάση το οποίο ο εργαζόμενος που απολύεται παράνομα και καταχρηστικά, για πολιτικούς και συνδικαλιστικούς λόγους, επαναπροσλαμβάνεται υποχρεωτικά στην επιχείρηση, αντί να εισπράττει απλά μισθούς υπερημερίας. Αυτή η νομική διάταξη είναι εξαιρετικά εμβληματική για το ιταλικό εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα (άλλωστε στην κινητοποίηση της 23-Οκτωβρίου συμμετείχε και η CGIL, που πρόσκειται στη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος), στο βαθμό που ψηφίστηκε μετά το «θερμό φθινόπωρο» των μεγάλων εργατικών αγώνων του 1969, κάτω από την ισχύ του συνδικαλιστικού κινήματος που είχε κατορθώσει να επιβάλλει και την λειτουργία σχετικών εργοστασιακών συμβουλίων στη μεταλλουργία, αλλά και του ευνοϊκού συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το άρθρο 18 είχε επιχειρηθεί να καταργηθεί με την μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας που προωθούσε η μπερλουσκονική κυβέρνηση το Νοέμβριο του 2001, με αποτέλεσμα την μεγαλειώδη ιστορική συγκέντρωση των ιταλικών συνδικάτων στη Ρώμη των τριών εκατομμυρίων εργαζομένων.

Το αγωνιστικό επιστέγασμα έρχεται στις 6-Νοεμβρίου με την τεράστια διαδήλωση των τριών εργατικών συνομοσπονδιών (CSC, FGTB, CGSLB) στη βελγική πρωτεύουσα με την συμμετοχή 120 χιλιάδων εργαζομένων, και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά από τα κατώτερα στρώματα της εργατικής τάξης (μηχανοτεχνίτες, νοσηλεύτριες, εργάτες υφαντουργίας κλπ.), ενάντια στα μέτρα λιτότητας και ιδιωτικοποιήσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Μετά από την επιτυχία αυτής της κινητοποίησης στην ίδια την διοικητική καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προγραμματίζονται κυλιόμενες περιφερειακές κινητοποιήσεις που οδηγούν σε πανεργατική απεργία στις 15-Δεκεμβρίου. Μάλιστα αυτά διαδραματίζονται στο ευρωπαϊκό κέντρο των Βρυξελλών όπου διαπιστώνεται ότι το 42% του πληθυσμού, αν δεν λειτουργούσε η κοινωνική ασφάλιση (που επιχειρείται να αποδομηθεί) θα βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μέσα στις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες πραγματοποιούνται μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις με κοινές κοινωνικές και πολιτικές επιδιώξεις : Τερματισμό της εισοδηματικής λιτότητας, προάσπιση του καθεστώτος της κοινωνικής ασφάλισης, αποτροπή των ιδιωτικοποιήσεων, αυξήσεις των μισθών, προστασία του εργασιακού καθεστώτος από τις αυθαίρετες απολύσεις. Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα, αριστερά αλλά και σοσιαλδημοκρατικής απόχρωσης, εμφανίζονται εκ νέου αγωνιστικά στο προσκήνιο επιχειρώντας να αποτυπώσουν το ρόλο τους ως ισχυρές «αντί-εξουσίες» απέναντι στις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές που σαρώνουν, σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε χώρα, κάθε δομικό στοιχείο που συγκροτούσε το μέχρι πρόσφατα «κοινωνικό εργασιακό καθεστώς» στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Είχε ήδη προηγηθεί ένα ευρύ απεργιακό εργατικό κίνημα στις τρεις χώρες του ευρωπαϊκού νότου (Πορτογαλία, Ισπανία, Ελλάδα) που είχαν βρεθεί ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 2010 στο μάτι του κυκλώνα της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας, των προγραμμάτων στήριξης, του βρόγχου του δημόσιου χρέους και των μνημονιακών πολιτικών που καθιστούσαν την εργατική δύναμη «φθηνή, πειθήνια, απορρυθμισμένη», και μετακύλειαν το βάρος της αποπληρωμής των τοκοχρεολυσίων και της διάσωσης των τραπεζών ευθέως στους ώμους του εργαζόμενου λαού. Παράλληλες υπήρξαν οι κινητοποιήσεις των πλατειών (Ντελ Σολ και Συντάγματος), που ανέδειξαν μια πρωτοφανέρωτη λαϊκή δυναμική. Παρόλα αυτά οι πολιτικές των μνημονίων δεν κατέστη δυνατό να ανατραπούν, εντούτοις οδήγησαν στις τρεις αυτές χώρες στην λαϊκή μετατόπιση προς τα αριστερά, με την καταβαράθρωση της σοσιαλδημοκρατίας και την ιδιαίτερη ενίσχυση των αριστερών ριζοσπαστικών σχηματισμών (ΣΥΡΙΖΑ, Μπλόκο, ΚΚ Πορτογαλίας, Ποντέμος, Ενωμένη Αριστερά της Ισπανίας).

Η επιμονή των αστικών τάξεων των ισχυρών πλέον κεντρικών ευρωπαϊκών κρατών (Ιταλίας, Γαλλίας, Βελγίου, Γερμανίας) στην χορήγηση του ίδιου δηλητηριώδους φαρμάκου σε πολλαπλάσιες δόσεις, οδηγεί πλέον στην αφύπνιση του λαϊκού εργατικού κινήματος σ’ αυτές: Ο «ταξικός πόλεμος» μεταφέρεται στο ίδιο το ευρωπαϊκό κέντρο, με πολλαπλάσιες ενδεχομένως επιπτώσεις από ό,τι στις περιφερειακές ευρωπαϊκές χώρες, μια και σ’ αυτές έχουν λειτουργήσει ιστορικά εργατικά και αριστερά κινήματα μεγάλης εμβέλειας (λ.χ. Γαλλικός Μάης – Ιούνης 1968, ιταλικό φθινόπωρο 1969). Το κύμα της ριζοσπαστικής κοινωνικής αντιπαλότητας προς τις γενικευμένες πολιτικές λιτότητας, ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών, αποδιάρθρωσης των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης κλπ., δεν αφορά πλέον μόνον τις χώρες που μπήκαν στο μάτι του κυκλώνα των μνημονιακών πολιτικών, αλλά τις ίδιες τις μητροπόλεις του ευρωπαϊκού καπιταλισμού : Το φάντασμα αρχίζει πλέον να πλανιέται πάνω από τον ευρωπαϊκό ουρανό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου