Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Χ. Παπαδέας: Η Γενική Απεργία της 27ης Νοέμβρη μπορεί να συμπαρασύρει τη συγκυβέρνηση στην κατάρρευσή της.

protovoulia-sintaksiouxon2

«Η «Η απεργία στις 27 Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την επανεκκίνηση των εργατικών αγώνων... μπορεί να αποτελέσει με τη συμμετοχή και τη μαζικότητα ένα πολιτικό γεγονός που κάτω από προϋποθέσεις θα συμπαρασύρει στην κατάρρευση τη συγκυβέρνηση», υπογραμμίζει μεταξύ άλλων με συνέντευξή του στο ergasianet.gr ο επικεφαλής της Πρωτοβουλίας Συνταξιούχων και μέλος του Γ/Σ του ΜΕΤΑ Χρήστος Παπαδέας. Καυτηριάζει τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες και ιδιαίτερα αυτή της ΓΣΕΕ, λέγοντας: «Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, με τις συγκεκριμένες πλειοψηφίες, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των εργαζόμενων -θα μπορούσαμε να πούμε ιδιαίτερα για την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ότι σιγοντάρει με την πρακτική της το πέρασμα των αντεργατικών πολιτικών- εντούτοις, κάτω από την πίεση των αγωνιστικών δυνάμεων προχώρησε στην εξαγγελία της απεργίας».

Δεν παραλείπει, όμως, να παραδεχθεί ότι «και στο συνταξιουχικό κίνημα δε λείπουν τα προβλήματα της πολυδιάσπασης, του παραγοντισμού, των πολιτικών σκοπιμοτήτων», καθώς δεν έχει γίνει ακόμα κατορθωτός ο συντονισμός όλων των δυνάμεων του. Ωστόσο, πιστεύει «ότι μέσα από μια αγωνιστική διαδικασία που οδηγείται αντικειμενικά από την οξύτητα των προβλημάτων και της ανάγκης επιβίωσης των συνταξιούχων θα δημιουργούνται σιγά σιγά και με δυσκολίες οι προϋποθέσεις δημιουργίας ενός μεγάλου συνταξιουχικού κινήματος, που σε συνεργασία με το ενεργό συνδικαλιστικό κίνημα, θα συνδιαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο αγώνα και ανατροπής των μνημνονιακών πολιτικών και των μνημονιακών κυβερνήσεων».

Αναφερόμενος στην κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει, αυτή των συνταξιούχων, όπως τονίζει είναι μια από τις κατηγορίες πολιτών που έχει υποστεί μεγάλες μνημονιακές μειώσεις, σε τέτοιο σημείο, ώστε να έχει δημιουργηθεί πρόβλημα επιβίωσης στην πλειονότητα των ατόμων αυτής. Όμως, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «η αποκατάσταση των απωλειών από την περικοπή των συντάξεων, πέρα από την ηθική της πλευρά, συμβάλλει και στην τόνωση της ζήτησης και στην επανεκίνηση της οικονομίας».

Κληθείς να σχολιάζει τα περί μη μείωσης των συντάξεων από τους αρμοδίους, τις χαρακτηρίζει επικοινωνιακού τύπου και σημειώνει: «Πρέπει να γίνει καθαρό ότι οι μνημονιακές συγκυβερνήσεις μέχρι τώρα, με τους εφαρμοστικούς νόμους, έχουν θέσει τη κοινωνική ασφάλιση σε ένα καθεστώς “αυτόματου πιλότου”», με σκοπό την κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της, την απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση της και την ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης και της επικούρισης. Και το αποδεικνύει, όπως λέει, τόσο ο Ν. 3863/2010 όσο και οι προθέσεις του υπουργείου Εργασίας για ένταξη όλων των ταμείων κύριας και επικουρικής ασφάλισης στο ΙΚΑ.

Ο Χ. Παπαδέας επισημαίνει ότι «ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αλλά και συνολικά ως κοινωνία πρέπει να σταθούμε σθεναρά απέναντι στην προσπάθεια που γίνεται για αλλαγή του χαρακτήρα της ασφάλισης» και σχολιάζοντας τις δηλώσεις Σπυρόπουλου για σύνδεση της περίθαλψης με τα ένσημα, αφού τον χαρακτηρίζει ως «λαγό» για τα όσα προμηνύουν οι δηλώσεις του τονίζει: «Αυτό που προκαλεί με τη δήλωση Σπυρόπουλου είναι ο κυνικός και ανάλγητος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την υγεία και την περίθαλψη. Βάζει “μεζούρα” στο ύψιστο κοινωνικό αγαθό που είναι η ζωή και η υγεία του ανθρώπου».



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΓΙΩΡΓΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Κύριε Παπαδέα, οι συνταξιούχοι είναι μια από τις κοινωνικές ομάδες που έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις. Ο υπουργός Εργασίας λέει και ξαναλέει ότι δε θα υπάρξουν νέες μειώσεις στις συντάξεις, και όμως πρόσφατα με εγκύκλιό του το υπουργείο Οικονομικών ενεργοποίησε νόμο του 2013, σύμφωνα με τον οποίο «στα εισοδήματα από μισθωτή εργασία και συντάξεις που καταβάλλονται αναδρομικά, διενεργείται παρακράτηση με συντελεστή 20% στο καταβαλλόμενο ποσό ανεξάρτητα από το έτος στο οποίο ανάγονται για να φορολογηθούν τα εισοδήματα αυτά». Θέλω ένα σχόλιο για αυτό...

Οι συνταξιούχοι είναι από τις πλέον πληττόμενες, από τις μνημονιακές πολιτικές, κοινωνικές κατηγορίες, όπως και οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι του 27%,, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα, η νεολαία με την ανεργία στο 60% περίπου και χωρίς κανένα μέλλον μπροστά τους. Οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί μειώσεις που σε ορισμένες περιπτώσεις ξεπερνούν το 40% και το 50%, και αν συνυπολογίσουμε την περικοπή της 13ης και 14ης σύνταξης που χρησίμευαν για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών, έχουν δημιουργήσει σε μεγάλη πλειονότητά τους πρόβλημα επιβίωσης. Να προσθέσουμε, επίσης, ότι υπάρχουν συνταξιούχοι που σε μεγάλο βαθμό συντηρούν, με τις λιγοστές δυνατότητες τους, άνεργα παιδιά και τις οικογένειες τους. 

Όσον αφορά στις επικοινωνιακές εξαγγελίες περί μη λήψης νέων μέτρων, προκειμένου να καθησυχάσουν τους συνταξιούχους, πρέπει να γίνει καθαρό ότι οι μνημονιακές συγκυβερνήσεις μέχρι τώρα, με τους εφαρμοστικούς νόμους, έχουν θέσει τη κοινωνική ασφάλιση σε ένα καθεστώς «αυτόματου πιλότου».

Αναφέρεστε, προφανώς, στο Ν. 3863/2010. Εξηγείστε μας τι σημαίνει αυτός ο νόμος για τις συντάξεις;

Ο Ν. 3863/2010 και οι προβλέψεις του για ρήτρα μηδενικού ελλείμματος των Ταμείων, που πρακτικά σημαίνει ότι -εφόσον διαπιστώνονται ελλείματα- αυτόματα θα μειώνονται και οι συντάξεις, έχει ρυθμίσει σε βάθος χρόνου τη λειτουργία της κοινωνικής ασφάλισης, με βάση τη νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία που διέπει τις κυβερνητικές αλλά και τις ευρωπαϊκές, επιλογές που είναι η κατάργηση του κοινωνικού χαρακτήρα της, η απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση της και η ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης και της επικούρισης.

Το γεγονός δε ότι προβλέπεται η εγγύηση μόνον αυτού που ονομάζουν «βασική σύνταξη» των 360 ευρώ, τα λέει όλα. Για να μη μιλήσουμε, για την ανάλγητη ρύθμιση της ρήτρας θανάτου, όπου καλούνται οι σύζυγοι να αποκληρώσουν τις συζύγους τους.

Οι τελευταίες αποκαλύψεις σχετικά με τις ρυθμίσεις που ετοιμάζει το υπουργείο Εργασίας και προβλέπει την ένταξη όλων των ταμείων κύριας και επικουρικής ασφάλισης στο ΙΚΑ, επιβεβαιώνουν με τον πλέον τρανταχτό τρόπο την πρόθεση για παραπέρα μείωση των συντάξεων.

Πώς σχολιάζετε τις πρόσφατες δηλώσεις του διοικητή του ΙΚΑ Ροβέρτου Σπυρόπουλου, τις οποίες μετά το υπουργείο Εργασίας χαρακτήρισε σαν «προσωπικές απόψεις», για σύνδεση της περίθαλψης με τα... ένσημα;

Ο κ. Σπυρόπουλος λειτουργεί σαν λαγός για την προετοιμασία της κοινωνικής γνώμης, προκειμένου να προωθηθούν παραπέρα οι πολιτικές ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης των παροχών υγείας. Πολιτικές που βρίσκονται μέσα στα πλαίσια των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης και της Ε.Ε., που σε μεγάλο βαθμό υλοποιούνται όπως, π.χ., στη συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα, την παροχή ιδιωτικών υπηρεσιών στα δημόσια νοσοκομεία, το περιορισμό του αριθμού των εξετάσεων κ.λπ., με πρωτεργάτες τους Γεωργιάδη – Βορίδη.

Αυτό που προκαλεί όμως με την δήλωση Σπυρόπουλου είναι ο κυνικός και ανάλγητος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την υγεία και την περίθαλψη. Βάζει «μεζούρα» στο ύψιστο κοινωνικό αγαθό που είναι η ζωή και η υγεία του ανθρώπου. Είναι αποτέλεσμα της μετάλλαξης ενός ανθρώπου, που υπήρξε από τα ανώτερα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά σήμερα όμως έχει αποδεχθεί και έχει υποταχθεί πλήρως στα κελεύσματα της πιο αγοραίας μορφής του νεοφιλελευθερισμού!!!!!!

Να επανέλθουμε στη φορολόγηση του 20%. Πού πάει τελικά; Μήπως στο πλασματικό πρωτογενές πλεόνασμα;

Σχετικά με τη φορολόγηση 20% των αναδρομικών από μισθούς ή συντάξεις, αυτό που μπορεί να πεί κανείς είναι ότι η συγκυβέρνηση ανακαλύπτει απίθανους τρόπους για να εισπράξει οτιδήποτε από οποιαδήποτε πηγή, πάντα στο πλαίσιο της βασικής της αντίληψης για φόρτωμα όλων των φορολογικών βαρών στα συνήθη υποζύγια, προκειμένου να φανεί συνεπής στους «τροϊκανούς ηγεμόνες» περί πρωτογενών πλεονασμάτων. Οι στόχοι των πλεονασμάτων, αν και εφόσον είναι πραγματικοί, όσο και αν ικανοποιούν τους δανειστές μας δεν εχουν κανένα ενδιαφέρον για τα εξαθλιωμένα κοινωνικά στρώματα, μιας και αυτή ακριβώς η εξαθλίωση τους είναι που δημιουργεί αυτά τα πλεονάσματα. 

Εντέλει, είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης το ασφαλιστικό; Κινδυνεύει το ΕΚΑΣ;

Όσον αφορά στη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, τα ίδια τα στοιχεία δείχνουν την αναποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνονται στο όνομα της σωτηρίας τους. Πώς μπορεί να επιβιώσουν όταν η ανεργία έχει φτάσει σε αυτά τα ύψη, όταν η ανασφάλιστη εργασία εχει γίνει ανεξέλεγκτη, μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές για να «διεκολυνθούν» οι επιχειρήσεις, εξαφανίζονται τα αποθεματικά τους μέσω του PSI; Η κατάσταση αυτή που δημιουργήθηκε από συγκεκριμένες επιλογές χρησιμοποιείται τώρα σαν άλλοθι για την παραπέρα περικοπή των συντάξεων.

Ασφαλιστικά δικαιώματα και συντάξεις περικόπτονται, οι επικουρικές συντάξεις εξαφανίζονται, παροχές υγείας περιορίζονται και ιδιωτικοποιούνται, τα ασφαλιστικά ταμεία οδηγούνται στην κατάρρευση, μετά τη ληστεία των αποθεματικών τους… Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει; 

Πρώτα απ΄ όλα ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αλλά και συνολικά ως κοινωνία πρέπει να σταθούμε σθεναρά απέναντι στην προσπάθεια που γίνεται για αλλαγή του χαρακτήρα της ασφάλισης. Είναι σημαντικό να τονίζεται ότι παραμένουμε σταθεροί στην θέση για ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ, μιας και ο όρος αυτός εμπεριέχει τα βασικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού κράτους.

Στο πλαίσιο αυτό, ο αναδιανεμητικός χαρακτήρας του συνταξιοδοτικού συστήματος, όπου η μια γενιά χρηματοδοτεί την προηγούμενη, έρχεται σε αντίθεση με το κεφαλαιοποιητικό μοντέλο που επιχειρείται να επιβληθεί και όπου ο μελλοντικός συνταξιούχος «απολαμβάνει» μόνο ότι έχει καταβάλλει σαν εισφορές, αν θα μπορεί βέβαια να έχει μια σταθερή και μόνιμη εργασία. Αν κρίνουμε από τα αποτελέσμα της οικονομικής κρίσης και τα αποτελέσματά της, εύκολο είναι να κατανοήσουμε πότε, με ποιες προϋποθέσεις και με τι ύψος σύνταξης «ατενίζουν»το μέλλον τους σαν συνταξιούχοι οι σημερινοί εργαζόμενοι.

Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και πρέπει να είναι στοιχείο μόνιμης διεκδίκησης η καταβολή των απωλειών από την διαχείριση των αποθεματικών, την υποχρεωτική άτοκη σχεδόν, κατάθεση τους στις τράπεζες και η χρησιμοποίηση αυτών των χρημάτων σαν επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις για «αναπτυξιακούς» λόγους.

Περίπου το 2000, όταν πάλι ανέκυψε ζήτημα ασφαλιστικού, οι απώλειες αυτές είχαν υπολογισθεί σε περίπου 50 και πλέον δισ. ευρώ. Αυτά είναι χρήματα των εργαζόμενων και των σημερινών συνταξιούχων και κατά ένα τρόπο γίνεται προσπάθεια να ξεχαστούν, προβάλλοντας τώρα πλέον το επιχείρημα ότι λεφτά δεν υπάρχουν και «τούτων δοθέντων» πρέπει να προχωρήσουμε σε περικοπές.

Δεν ξέρω πώς θα τη ονομάζαμε αυτή την πρακτική αν συνέβαινε μεταξύ ιδιωτών: Υπεξαίρεση μήπως; Κλοπή ίσως; Το παχύδερμο όμως που λέγεται Πολιτεία και όσοι τη διαχειρίστηκαν μέχρι τώρα δεν φαίνεται να συγκινούνται. 

Ποιες οι θέσεις σας ως Πρωτοβουλία Συνταξιούχων; Πώς μπορεί να επιζήσει και να «υπηρετήσει» το ρόλο του το ασφαλιστικό σύστημα, τον κοινωνικό του ρόλο;

Βασικό αίτημα του συνταξιουχικού κινήματος είναι η αποκατάσταση των απωλειών των ασφαλιστικών ταμείων από το περίφημο PSI, το κούρεμα των ομολόγων. Πέρα από το γεγονός ότι τα αποθεματικά αυτά μετατράπηκαν σε ομόλογα, από την τράπεζα της Ελλάδας, χωρίς την άδεια των Ταμείων, είναι εξωφρενικό να κουρεύονται ομόλογα ασφαλιστικών φορέων που αφορούν σε χρήματα - κουμπαρά εργαζόμενων και συνταξιούχων που προορίζονται για να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές συντάξιμο βίο.

Το ασφαλιστικό σύστημα για να επιζήσει και να εκπληρώσει τον κοινωνικό του ρόλο πρέπει να εξασφαλίσει την οικονομική του βιωσιμότητα μέσω της εξεύρεσης νέων πόρων. Οι πόροι αυτοί μπορούν να εξευρεθούν από διάφορες πηγές -έχουν κατατεθεί από διάφορες μελέτες και ειδικούς επιστήμονες προτάσεις, όπως, για παράδειγμα, ένα ποσοστό από τα τυχερά παιχνίδια, από τις τραπεζικές συναλλαγές, από την αύξηση των αντικειμενικών αξιών, από μελλοντικά έσοδα των υδραγονανθράκων κ.λπ.- που σε συνδιασμό με μια άλλη αναπτυξιακή πολιτική που θα αυξάνει την απασχόληση και θα μειώνει την ανεργία, θα δημιουργεί τα απαραίτητα για το μέλλον αποθεματικά των ταμείων.

Υπάρχει, όμως, και η άμεση ανάγκη ανακούφισης των συνταξιούχων προκειμένου να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες επιβίωσης τους. Η αποκατάσταση των απωλειών από την περικοπή των συντάξεων, πέρα από την ηθική της πλευρά, συμβάλλει και στην τόνωση της ζήτησης και στην επανεκίνηση της οικονομίας. 

Το ΣτΕ έκρινε πριν από λίγο καιρό ως συνταγματικές τις περικοπές στις κύριες συντάξεις, περικοπές που επέβαλε η συγκυβέρνηση με μνημονιακό νόμο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν είναι αντίθετες στο άρθρο 22 του Συντάγματος. Είναι μια «δοτή» απόφαση; Διότι το τελευταίο διάστημα, όπως μπορεί πολύ εύκολα να παρατηρήσει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας, η Δικαιοσύνη μάλλον δεν είναι τυφλή, μάλλον βλέπει με το ένα μάτι προς την πλευρά των μνημονίων. Και θα πρέπει σε αυτό το σημείο να υπογραμμίζει κάποιος ότι αντισυνταγματικές έκρινε τις περικοπές δύο συγκεκριμένων κατηγοριών: των δικαστών, των ιδίων δηλαδή, και των ένστολων στους οποίους περιλαμβάνονται και οι δυνάμεις καταστολής.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ότι η Δικαιοσύνη έχει σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Εκτός από εξαιρέσεις, δεν μπορεί να απεξαρτηθεί από τους δεσμούς της με την εξουσία και με τις αποφάσεις της ουσιαστικά απαξιώνει το θεσμό, αφού μεροληπτεί υπέρ της εξουσίας δείχνοντας και τον ταξικό της προσανατολισμό.

Σε ένα ποιο γενικό θέμα, τώρα, αυτό της γενικής απεργίας ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ στις 27 Νοεμβρίου. Θα συμμετάσχετε; Πιστεύετε ότι άργησε να γίνει ένα κοινό μέτωπο και ποιος ευθύνεται για αυτό; Στο χώρο των συνταξιούχων, αντιμετωπίζετε προβλήματα ανάλογα, εννοώ καθυστέρησης, διάσπασης του κινήματος;

Η απεργία στις 27 Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την επανεκκίνηση των εργατικών αγώνων. Παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, με τις συγκεκριμένες πλειοψηφίες, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των εργαζόμενων -θα μπορούσαμε να πούμε ιδιαίτερα για την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ότι σιγοντάρει με την πρακτική της το πέρασμα των αντεργατικών πολιτικών- εντούτοις, κάτω από την πίεση των αγωνιστικών δυνάμεων προχώρησε στην εξαγγελία της απεργίας.

Η 27η Νοέμβρη μπορεί να αποτελέσει με τη συμμετοχή και τη μαζικότητα ένα πολιτικό γεγονός που κάτω από προϋποθέσεις θα συμπαρασύρει στην κατάρρευση τη συγκυβέρνηση. Οι αντιλαϊκές μνημονιακές πολιτικές έχουν και ιδιοκτήτες και υπερασπιστές. Η απεργία πρέπει αν λάβει έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά ενάντια σε αυτούς που καταστρέφουν τη ζωή και τη χώρα μας προς όφελος συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων. Οι συνταξιούχοι θα είναι παρόντες και η Πρωτοβουλία Συνταξιούχων κάνει ό,τι μπορεί για τη μεγαλύτερη δυνατή μαζικοποίηση των απεργιακών συγκεντρώσεων και πορειών σε ένα ενωτικό και αγωνιστικό πνεύμα.

Βέβαια, και στο συνταξιουχικό κίνημα δε λείπουν τα προβλήματα της πολυδιάσπασης, του παραγοντισμού, των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν έχει γίνει ακόμα κατορθωτός ο συντονισμός όλων των δυνάμεων του. Πιστεύουμε ότι μέσα από μια αγωνιστική διαδικασία που οδηγείται αντικειμενικά από την οξύτητα των προβλημάτων και της ανάγκης επιβίωσης των συνταξιούχων θα δημιουργούνται σιγά σιγά και με δυσκολίες οι προϋποθέσεις δημιουργίας ενός μεγάλου συνταξιουχικού κινήματος, που σε συνεργασία με το ενεργό συνδικαλιστικό κίνημα, θα συνδιαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο αγώνα και ανατροπής των μνημνονιακών πολιτικών και των μνημονιακών κυβερνήσεων. Σε αυτή την κατεύθυνση, η Πρωτοβουλία Συνταξιούχων θα δώσει όλες της τις δυνάμεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου