Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΎΧΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΜΑΧΟΙ



Είναι σε όλους γνωστό πως ο καπιταλισμός – ένα βάρβαρο και απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα- σε όλη την ιστορική του διαδρομή χρησιμοποιεί κάθε τρόπο, «δημοκρατικό» και αυταρχικό προκειμένου όχι μόνο να επιβάλλει και διαιωνίσει την καταπίεση και την εκμετάλλευση των λαών από μια χούφτα μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά κυρίως – και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο – για να κάνουν οι λαοί αποδεκτή ιδεολογικά την εκμετάλλευση και την καταπίεση και να «πεισθούν» πως αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος οργάνωσης και λειτουργίας των κοινωνιών.
Στην προσπάθειά του λοιπόν να πετύχει αυτό τον δεύτερο στόχο, χρησιμοποιεί κατά καιρούς και κρατικούς μηχανισμούς (π.χ. σχολείο) αλλά και κοινωνικούς θεσμούς (εκκλησία, οικογένεια) και κυρίως τα μέσα ενημέρωσης ηλεκτρονικά και έντυπα προκειμένου να καλλιεργήσει και να διαδώσει ιδέες που υποτιμούν μεγάλες ομάδες πολιτών και καλλιεργούν αντικοινωνικές συμπεριφορές με τελικό στόχο την κοινωνική αδρανοποίηση και την περιθωριοποίηση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Με τον τρόπο αυτό – όπως πιστεύουν οι ιδεολογικοί του εγκέφαλοι– μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τη συνειδητοποίηση των πολιτών για τις αιτίες αυτές και τις συνέπειες που αναπόφευκτα γεννά και αναπαράγει το ίδιο το σύστημα και τελικά να κάμψουν τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις τους εναντίον του.

Από το παρελθόν λοιπόν καλλιεργούνται και αναπαράγονται ιδέες όπως, ότι οι γυναίκες είναι για το σπίτι και όχι για μόρφωση και εργασία, οι μαθητές και οι φοιτητές πρέπει να ενδιαφέρονται μόνο για τα μαθήματά τους, οι εργαζόμενοι μόνο για τη δουλειά τους και οι συνταξιούχοι, απόμαχοι πλέον της ζωής και της κοινωνίας να ενδιαφέρονται πώς θα περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους μέχρι να αποχωρήσουν από το μάταιο ετούτο κόσμο!!!
Βέβαια επειδή οι ιδέες και οι αντιλήψεις αυτές είναι βαθιά και αντικοινωνικές και αντιανθρωπιστικές και υποτιμούν την προσωπικότητα κάθε πολίτη όχι μόνο ανατράπηκαν στην πράξη, σε πολύ μεγάλο βαθμό με τους αγώνες των εργαζομένων, αλλά σήμερα θεωρούνται από την πλειοψηφία της κοινωνίας ξεπερασμένες και αναχρονιστικές και προσβάλλουν πλέον όσες και όσους συνεχίζουν να τις έχουν.
Οι γυναίκες για παράδειγμα όχι μόνο μορφώνονται, αλλά αποτελούν ίσως την πλειοψηφία των επιστημόνων. Ταυτόχρονα συμμετέχουν ενεργά σε όλα τα επαγγέλματα παρά τις νομικές αγκυλώσεις που εξακολουθούν να υπάρχουν. Συμμετέχουν επίσης ενεργά και στην κοινωνική και πολιτική ζωή αν και σε αυτό τον τομέα ο ρόλος τους υποτιμάται ακόμα και σήμερα δυστυχώς και από «προοδευτικές» δυνάμεις. Οι μαθητές εδώ και πολλά χρόνια, παρά τις απειλές κυρίως από τους κρατικούς μηχανισμούς οργανώνουν αυτόνομα κινητοποιήσεις για τα προβλήματά τους. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι ο μόνος δρόμος για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και διαβίωσης είναι ο οργανωμένος αγώνας τους.
Σοβαρή υστέρηση όμως της συνειδητοποίησης και του ενεργού ρόλου τους στους κοινωνικούς αγώνες φαίνεται ότι έχει ακόμα και σήμερα η πλειοψηφία των συνταξιούχων, ακόμα και ορισμένοι που σαν εργαζόμενοι είχαν ενεργή συμμετοχή στη συνδικαλιστική και κοινωνικοί δράση. Η καλλιεργημένη επί δεκαετίες εικόνα του απόμαχου συνταξιούχου που περιμένει να πάρει το εφάπαξ και την σύνταξη , και να αποτραβηχτεί από την ενεργό κοινωνική ζωή απολαμβάνοντας ήσυχα τα «γεράματα» στο χωριό ή την πόλη συνεχίζει να είναι πολύ ισχυρή. Ακόμα και τα λεγόμενα σωματεία των συνταξιούχων, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το μόνο έργο που κάνουν είναι κάποιες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως κοπή βασιλόπιτας, επετειακές συναντήσεις ή εκδρομές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η μεγάλη πλειοψηφία των συνταξιούχων να παραμένει καθηλωμένη στον καναπέ αποδεχόμενη μοιρολατρικά το ρόλο του «απόμαχου» και να μην αντιδρά ούτε και στο σφαγιασμό των συντάξεων, των ταμείων, των νοσηλίων, των φαρμάκων και των καθημερινών αναγκών.
Πιστεύω λοιπόν πως έφθασε πλέον η δική μας σειρά να ξεπεράσουμε τις αντιλήψεις και ιδέες που μας υποτιμούν και μας περιθωριοποιούν και να αλλάξουμε τη στάση μας συμμετέχοντας πιο ενεργά στην κοινωνική ζωή. Οι σημερινές ιδιαίτερα εξελίξεις και ανάγκες κάνουν επιτακτική την ανάγκη απόρριψης του χαρακτηρισμού του «απόμαχου» ο οποίος, κατά την άποψή μου, κουβαλά ένα αρνητικό φορτίο τόσο κοινωνικό όσο και ψυχολογικό. Είναι σίγουρο – τη στιγμή μάλιστα που κινδυνεύουμε να χάσουμε κάθε δυνατότητα στοιχειωδώς αξιοπρεπούς διαβίωσης- ότι πρέπει και μπορούμε να παίξουμε έναν πολύ πιο ενεργητικό ρόλο τόσο συνδικαλιστικά, συντονίζοντας τους αγώνες μας με τους αγώνες όλων των εργαζομένων και της νεολαίας, όσο και κοινωνικά παίρνοντας πρωτοβουλίες και συμμετέχοντας στα τοπικά κοινωνικά κινήματα της περιοχής που ζούμε.
Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις μεγάλες δυνατότητες που έχουμε και που το κυρίαρχο σύστημα επιχειρεί, για τους δικούς του προφανείς λόγους όχι μόνο να τις υποβαθμίσει με τη θεωρία περί «απομάχων», αλλά να μας κάνει και εμάς τους ίδιους να τις απαρνηθούμε.
Και οι δυνατότητες είναι πολλές: Είναι η μεγάλη εμπειρία που έχουμε τόσο από τον επαγγελματικό μας χώρο, όσο και από τη συμμετοχή μας σε συνδικαλιστικούς και κοινωνικούς αγώνες. Είναι η εκτίμηση που έχει η κοινωνία στο πρόσωπο μας – και που φραστικά τουλάχιστον ακόμα και το κυρίαρχο σύστημα την αποδέχεται- λόγω της πολυετούς προσφοράς μας στο κοινωνικό σύνολο. Είναι ο ελεύθερος χρόνος που έχουμε για να συμμετέχουμε δραστήρια στους αγώνες ακόμα και περισσότερο και από τους εργαζόμενους. Είναι η ψυχολογία της σιγουριάς που έχουμε, αφού δεν εξαρτόμαστε από κανέναν εργοδότη ούτε κινδυνεύουμε να μας κόψουν το «μεροκάματο», αν πάρουμε μέρος στις κινητοποιήσεις, πρόβλημα που έχουν πολλοί εργαζόμενοι και που στις δύσκολες σημερινές συνθήκες, εμφανίζεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Είναι η ανάγκη πολλών από εμάς να ξεφύγουμε από την καταθλιπτική ψυχολογία του αποκλεισμού στο σπίτι με μοναδική διέξοδο τα ΚΑΠΗ - που είναι αμφίβολο αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν – και τα καφενεία. Αν μάλιστα πάρουμε υπόψη ότι εξαιτίας της μνημονιακής πολιτικής οδηγούνται βίαια σε συνταξιοδότηση χιλιάδες εργαζόμενοι ακόμα και σε παραγωγικές ηλικίες κατανοούμε ότι το συνταξιουχικό κίνημα μπορεί να αποτελέσει ελπίδα, όχι μόνο για εμάς τους συνταξιούχους αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία.
Βέβαια γνωρίζουμε όλοι σε ποια κατάσταση νιρβάνας βρίσκονται τα περισσότερα σωματεία και οι ομοσπονδίες των συνταξιούχων και επομένως δε μπορούμε να ελπίζουμε σε αγωνιστικές παρεμβάσεις από μέρους τους, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον Επειδή όμως οι ανάγκες είναι επιτακτικές. Επειδή οι συντάξεις μας και οι παροχές υγείας και πρόνοιας συνθλίβονται καθημερινά στον προκρούστη του μνημονίου. Επειδή η ανεργία, η φτώχια, η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας ακόμα και η εξαθλίωση έχουν κάνει πλέον έντονη την παρουσία τους και επηρεάζουν αρνητικά όλες τις κοινωνικές ομάδες ανεξάρτητα από επάγγελμα, φύλλο, ηλικία – με εξαίρεση πάντα τους πλουτοκράτες. Και επειδή τέλος δε μπορούμε να ανεχθούμε άλλο να βλέπουμε τα παιδιά μας στην ανεργία και τα εγγόνια μας χωρίς μέλλον είναι ανάγκη να δράσουμε τώρα.
Ξεπερνώντας τις αγκυλώσεις και την αδράνεια των ηγεσιών των συνταξιουχικών σωματείων μπορούμε – χωρίς βέβαια να ξεχνάμε το συνδικαλιστικό προσανατολισμό – να πάρουμε άμεσα πρωτοβουλίες για κινητοποιήσεις και αγώνες μέσα από τη δική μας αυτοοργάνωση. Και ακόμα περισσότερο μπορούμε να συμμετέχουμε και να συνεισφέρουμε καθοριστικά στα κοινωνικά κινήματα που αναπτύσσονται σε κάθε γειτονιά στις περιοχές που ζούμε: Στα κινήματα για τη διεκδίκηση όχι μόνο της διατήρησης, αλλά και της βελτίωσης των δομών υγείας παιδείας και πρόνοιας (νοσοκομεία, κέντρα υγείας, σχολικές μονάδες, παιδικούς και νηπιακούς σταθμούς, που κινδυνεύουν να εξαφανισθούν από το μνημονιακό τσουνάμι. Στα κινήματα για την υπεράσπιση του δημοσίου χώρου και των δημοσίων υπηρεσιών που ξεπουλιούνται αντί πινακίου φακής για να εξυπηρετηθούν τα κέρδη των τοκογλύφων δανειστών και της πλουτοκρατίας (ντόπιας και ξένης). Στα κινήματα αλληλεγγύης που εξαιτίας των μεγάλων αναγκών φυτρώνουν σα μανιτάρια σε κάθε γειτονιά. Στα κινήματα με επίκεντρο το περιβάλλον και την ποιότητα της ζωής μας, όπως τα κινήματα για την υπεράσπιση των δασών, των παραλιών και των πάρκων, το κίνημα ενάντια στη βιομηχανική καύση των απορριμμάτων, το κίνημα για την ποιότητα στη διατροφή μας και πολλά άλλα κινήματα.
Και αν καταφέρουμε να συμμετέχει ενεργά στα κινήματα αυτά η πλειοψηφία ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος των συνταξιούχων, είναι σίγουρο ότι θα νιώσουν την ανάγκη για εντονότερη παρέμβαση και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει, όπως και πιο πάνω αναφέρθηκε, ότι με τη συμμετοχή μας στα τοπικά κινήματα θα εγκαταλείψουμε τη συνδικαλιστική δουλειά.
Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι ανάγκη να διεθνοποιήσουμε το συνταξιουχικό κίνημα και να συνδεθούμε άμεσα με τα κινήματα των συνταξιούχων στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα του νότου, γιατί και εκεί οι συνταξιούχοι τα ίδια παρόμοια προβλήματα έχουν.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι συνταξιούχοι όχι μόνο δεν είμαστε απόμαχοι αλλά καλούμαστε από τα πράγματα να βρεθούμε πολύ γρήγορα στην πρώτη γραμμή των μαχών και των αγώνων.

Μάκης Σταύρου
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου