Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Σχέδιο εισήγησης Για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη συνταξιούχων.


Συναδέλφισσες /φοι

Ζούμε μια πρωτοφανή σε ένταση και σε έκταση επίθεση ενάντια στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων, που συντελείται στην χώρα μας σαν άλλοθι για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Βασικά χαρακτηριστικά αυτής της επίθεσης είναι η δραματική μείωση μισθών και συντάξεων, η απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η πλήρης ανατροπή της εργατικής νομοθεσίας, η κατάργηση στην ουσία των Συλλογικών συμβάσεων και η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας μέσα από την διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων.

Στόχος είναι, μέσω της εσωτερικής υποτίμησης και της συρρίκνωσης του εργατικού κόστους, της ιδιωτικοποίησης όσων επιχειρήσεων έχουν ξεπουληθεί μερικώς και όσων έχουν ακόμη μείνει δημόσιες, στο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, να βρει επενδυτικό διέξοδο το συσσωρεμένο κεφάλαιο, σε μια κοινωνία κινέζικου και υποσαχάριου βιοτικού επίπεδου. Για πρώτη φορά σε παγκόσμιο επίπεδο μεταφέρεται τόσος πλούτος από χώρα στο ξένο κεφάλαιο με πενιχρές υποπολλαπλάσιες αξίες και μόνο για το Ταμείο των Δανειστών.


Οι συνταξιούχοι, μαζί με τους εν ενεργεία εργαζόμενους τους ανέργους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα, είναι τα μόνιμα και τα εύκολα θύματα της κρίσης, για περικοπές στο εισόδημα και στις κοινωνικές τους παροχές. Σε μεγάλες κατηγορίες συνταξιούχων που βρίσκονται στα κατώτερα η κοντά στα κατώτερα όρια σύνταξης, οι περικοπές στην σύνταξης τους μαζί με την αύξηση των φορολογικών βαρών, δημιουργούν πρόβλημα επιβιώσης. Η κατήφεια η περισυλλογή και η ανησυχία για το αύριο δεσπόζει και κυριαρχεί στην καθημερινότητα του εργαζόμενου και του συνταξιούχου.

Βασικές κοινωνικές παροχές που αποτελούσαν στήριγμα για την αξιοπρεπή διαβίωση των συνταξιούχων, είτε έχουν καταρρεύσει είτε καταργούνται. Τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν από την μείωση των εσόδων λόγω αύξησης της ανεργίας, (30% το 2013,ΙΝΕ-ΓΣΕΕ),τη μείωση των εργοδοτικών εισφορών και από το περίφημο κούρεμα των ομολόγων [PSI].Η περίφημη επαναγορά ομολόγων, αν τελικά ενταχθούν σ’αυτήν και τα ασφαλιστικά ταμεία, θα δώσει το τελικό κτύπημα σε αυτά Επιδιώκουν ακόμη να μεταφέρουν την εφεδρεία(απόλυση)στη σύνταξη, επιβαρύνοντας τα Ταμεία.

Η συνέχιση της κατάστασης αυτής οδηγεί στην διαμόρφωση συνθηκών ανθρωπιστικής κρίσης με ότι αυτό συνεπάγεται και που δύσκολα θα διαμορφωθούν όροι εξόδου από αυτήν για τους συνταξιούχους, χωρίς την μαχητική ένταξή τους στους αγώνες που αναπτύσσονται.
Αν θέλαμε να βγάλουμε ορισμένα πολιτικά συμπεράσματα για την θέση των συνταξιούχων στους αγώνες των εργαζομένων και της κοινωνίας γενικότερα, για την ανατροπή αυτών των πολιτικών, θα συνοψίζαμε τα εξής:
  •  Οι συνταξιούχοι, με το αριθμητικό τους μέγεθος θα μπορούσαν να προσθέσουν σημαντική δυναμική στον αγώνα που έδωσε και δίνει ο εργαζόμενος λαός και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Αυτό το μέγεθος δεν εμφανίσθηκε στην διάσταση που θα έπρεπε.
  •  Οι συνταξιούχοι παρά την τρομερή πίεση που δέχονται από τις μνημονιακές πολιτικές, παρουσιάζουν μια αντιφατική συμπεριφορά. Αντί να ριζοσπαστικοποιούνται με αφορμή την επίθεση που δέχονται, οδηγούνται κάτω από τους εκβιασμούς, την ανασφάλεια και την τρομοκρατία που ασκούν τα ΜΜΕ-είναι το μεγαλύτερο τηλεοπτικό κοινό των καναλιών- να αποδέχονται μια πολιτική που δυσχεραίνει την κοινωνική τους θέση.

Σαν βασικές αιτίες μπορούμε να επισημάνουμε τις παρακάτω:
  • Τα συνταξιουχικά σωματεία με την δομή και την λειτουργία τους δεν είναι σε θέση να εμπνεύσουν, μαζικοποιήσουν και κινητοποιήσουν τους συνταξιούχους στην κατεύθυνση υπεράσπισης των κατακτήσεων τους και ένταξης τους στο κύμα ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών.
  •  Η άποψη της αριστεράς αποκλειότανε ή έφτανε με δυσκολία, η γινότανε δύσκολα κατανοητή από τα στρώματα αυτά, με αποτέλεσμα οι εκβιασμοί, οι απειλές, η τρομοκρατία και η ανασφάλεια για την ύπαρξη έστω και της κουτσουρεμένης σύνταξης, ή, της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ, να τους οδηγήσουν σε συντηρητικές εκλογικές συμπεριφορές. Αυτό δεν σημαίνει ότι στην πορεία αντίστασης για την ανατροπή αυτής της πολιτικής, καθώς και η εξάντληση των ορίων αξιοπρεπούς διαβίωσης, δεν θα οδηγήσουν τους συνταξιούχους στον δρόμο του αγώνα.
Από τις παραπάνω εκτιμήσεις γίνεται φανερή η αναγκαιότητα οργανωμένης παρέμβασης των δυνάμεων μας στο συνταξιουχικό κίνημα, για να συνεισφέρουμε με την δράση μας, την συμμετοχή μας, τις προτάσεις μας και τον ριζοσπαστικό μας λόγο στην ανάταση του κινήματος των συνταξιούχων. Η προσπάθεια μας αποσκοπεί στην συσπείρωση και οργάνωση των δυνάμεων που αναφέρονται στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και όχι μόνο και η οργανωμένη παρέμβαση τους στο κίνημα των συνταξιούχων. Η οργάνωση των δυνάμεων μας δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με την αυτονομία του κινήματος. Αντίθετα το ενισχύει με την μαζικοποίηση του και την δράση αυτών των δυνάμεων. Η θέσεις αρχής που διαπερνούν τις αντιλήψεις μας για την αυτονομία του κινήματος παραμένουν σε ισχύ. Οι μορφές και οι μέθοδοι ενίσχυσης του κινήματος των συνταξιούχων είναι κάτι που εξαρτάται από την ιδιομορφία κάθε χώρου.
Βασικό στοιχείο αυτής της προσπάθειας είναι καταρχήν να γνωρίζουμε το χώρο των συνταξιούχων και την υπάρχουσα σημερινή δομή του.
  •  Η γεωγραφία στο συνταξιουχικό κίνημα παρουσιάζει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:
-Από την μια μεριά είναι η οργανωμένες δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ που δραστηριοποιούνται μέσα από την Ομοσπονδία συνταξιούχων του ΙΚΑ, έχοντας δημιουργήσει μηχανισμούς ελέγχου αλλά και αποκλεισμούς των συνταξιουχικών οργανώσεων που δεν τις ελέγχουν. Χωρίς να παραβλέπουμε την δράση που έχουν, εν τούτοις, ο τρόπος περιχαράκωσης των γραμμών των σωματείων δεν αφήνουν την δυνατότητα ανάπτυξης και συμμετοχής πλατιών μαζών συνταξιούχων, αντίθετα αποτρέπουν τους συνταξιούχους από την συμμετοχή τους.
-Από την άλλη μεριά τα συνταξιουχικά σωματεία μεγάλων επιχειρήσεων η κλάδων ΔΕΚΟ με προσωποκεντρική και αντιδημοκρατική λειτουργία. Αξιοποιείται η σχεδόν υποχρεωτική εγγραφή των συνταξιούχων για την μαζικοποίηση των σωματείων, την δημιουργία τεράστιας περιουσίας, για μια δράση που στην καλύτερη περίπτωση αρμόζει σε ένα πολιτιστικό Σύλλογο. Είναι μακριά από τα πραγματικά προβλήματα των συνταξιούχων, ιδιαίτερα σήμερα, με αποτέλεσμα να μην συνεισφέρουν στην συμμετοχή των μελών τους στους αγώνες που αναπτύσσονται. Εδώ θα πρέπει να αξιολογηθούν προσπάθειες που γίνονται με βάση ΔΕΚΟ για νέο σωματείο συνταξιούχων, σαν μια προσπάθεια κάλυψης του κενού που δημιουργούν τα υπάρχοντα σωματεία. Στα πλαίσια ελέγχου των συνταξιουχικών σωματείων έχει συσταθεί πριν μερικά χρόνια μια Συνομοσπονδία συνταξιούχων (ΑΓΣΣΕ) με απόλυτα συντηρητική πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) χωρίς δυναμική ενεργοποίηση, που στεγάζει ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία των ΔΕΚΟ χωρίς στο καταστατικό τους να περιέχεται η εφαρμογή του ν.1264/82.-και από την άλλη η μεγάλη, σκόρπια και ανοργάνωτη μάζα των συνταξιούχων του ιδιωτικού τομέα-ΙΚΑ- που δεν έχουν χώρο έκφρασης και οργάνωσης.

Η ανάγκη οργανωμένης παρέμβασης στο συνταξιουχικό κίνημα διαφαίνεται από τις παραπάνω εκτιμήσεις και γίνεται επιτακτική ακόμη περισσότερο σήμερα. Ο στόχος μας δεν πρέπει απλά να είναι η μαζικοποίηση και δραστηριοποίηση των σωματείων. Στόχος μας πρέπει να είναι μέσα από την προσπάθεια δραστηριοποίησης τους, και η αλλαγή του προσανατολισμού με την ριζοσπατικοποίηση συνειδήσεων, λόγου και δράσης, σε μια κατεύθυνση ένταξης στο γενικότερο κίνημα ανατροπής των μνημονιακών και ταξικών πολιτικών. Οι συνταξιούχοι απαλλαγμένοι από τις δεσμεύσεις τις εργασίας και τις πολλαπλές επιρροές η εξαρτήσεις που μπορεί να δημιουργεί-εργοδοτικές η πολιτικές- με μόνο εμπόδιο τις βιολογικές αντοχές τους, μπορούν να γίνουν κρισιμότατη μάζα ενίσχυσης του συνολικού αγώνα του λαού μας.
Η πολιτική παρέμβαση του κινήματος των συνταξιούχων θα αποκτά ουσιαστικό χαρακτήρα εντός του λαϊκού και εργατικού κινήματος στο βαθμό που θα ενσωματώνει και θα αναδεικνύει την κοινότητα συμφερόντων μεταξύ των γενεών, εργαζόμενων και συνταξιούχων. Τα τελευταία χρόνια είδαμε με ξεκάθαρο τρόπο ότι κάθε επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων έχει άμεσο αντίκτυπο στην προστασία των συνταξιούχων. Είναι κρίσιμο επομένως να αναδειχθεί το ότι η υπεράσπιση κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων και της νεολαίας με κοινές διεκδικήσεις, κοινή δράση και εκδηλώσεις αλλεγγύης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να διασφαλιστεί το δικαίωμα στην αξιοπρεπή σύνταξη και υγεία των συνταξιούχων.
Ο απόμαχος της δουλειάς, ο συνταξιούχος, έχοντας περάσει το σημαντικότερο μέρος της ζωής του στην εργασία και έχοντας διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και ενδιαφέροντα, βρέθηκε μετά την συνταξιοδότηση σε ένα νέο περιβάλλον. Η στόχευση μας δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην αντιμετώπιση των οικονομικών η ασφαλιστικών θεμάτων, αλλά να διαμορφώσουμε ένα περιβάλλον δραστηριοποίησης που θα του δίνει αισιοδοξία και ελπίδα για το μέλλον, μέσα από διάφορα κινήματα και πρωτοβουλίες που καλύπτουν τα ενδιαφέροντα του, σε τοπικό η σε γενικότερο επίπεδο.
Η παρέμβαση μας πρέπει να προσανατολισθεί τους παρακάτω άξονες:
  • -ένταξη όλων των δυνάμεων μας στα υπάρχοντα σωματεία. Ιδιαίτερα σε μεγάλους κλάδους που παραμένουν οι δεσμοί μεταξύ των εργαζομένων, να αξιοποιηθούν όλες οι δυνατότητες.
  • -παρέμβαση για τον εκδημοκρατισμό τους με καθιέρωση της απλής αναλογικής πρώτα απ΄ όλα, θέτοντας το ζήτημα τόσο θεσμικά όσο και νομοθετικά με το αίτημα της επέκτασης του Ν.1264/82 και στο συνδικαλιστικό κίνημα των συνταξιούχων.
  • -δημιουργία σωματείων όπου χρειάζεται, ιδιαίτερα σε τόπους κατοικίας νομούς η μεγάλους κατά περίπτωση Δήμους για να μπορέσει να βρει τρόπο ένταξης ο απόμαχος από χώρους που δεν υπάρχουν συνταξιουχικά σωματεία.
  • -αξιοποίηση, ιδιαίτερα σε μεγάλα σωματεία με χιλιάδες μέλη, των εντύπων που εκδίδονται
  • -διαμόρφωση δικτύων αλληλεγγύης μεταξύ συνταξιούχων αλλά και αξιοποίηση των συνταξιούχων σε τοπικά δίκτυα αλληλεγγύης. [Συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί, γιατροί, νοσηλευτές κ.λ.π. μπορούν να προσφέρουν σημαντικές εθελοντικές υπηρεσίες.]
  • -χαρτογράφηση των δυνάμεων μας προκειμένου να δημιουργηθεί η κρίσιμη ενεργή δύναμη, που θα μας βοηθήσει να έχουμε αποτελεσματική παρέμβαση.
  • -Διαμόρφωση ενός πλαισίου δράσεων που θα κάνουν αισθητή την παρουσία των δυνάμεων μας μέσα στους συνταξιούχους:
  • -Οργανωμένη και συγκροτημένη παρέμβαση για την προβολή της άποψης μας για το συνταξιουχικό κίνημα και την δράση των σωματείων, όπως:
-Το σύστημα Κοινωνικής ασφάλισης που θα πρέπει να επανεξετασθεί στις νέες συνθήκες της κρίσης με βάση τις εξής σταθερές:
α) Τριμερής χρηματοδότηση της Ασφάλισης και με νέους πόρους από την αναπτυξιακή λειτουργία της οικονομίας.
β) Αυτοτελής διαχείριση του κοινωνικού κεφαλαίου και όχι χρηματοδότηση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού.
γ) Οι νέοι πόροι πέραν των αναπτυξιακών πολιτικών μπορούν να εξασφαλιστούν από τις πολιτικές απασχόλησης, αναδιανομής του εισοδήματος, δίκαιο φορολογικό σύστημα, καταπολέμηση της φοροδιαφυγής.
δ) Όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης επειδή επιδεινώνει το «κραχ» ανεργίας και προκαλεί μείζον ζήτημα επιβίωσης των μεγαλύτερων εργαζομένων που μένουν χωρίς μισθό και κοινωνικά δικαιώματα μέχρι τα 67. Το δικαίωμα στην σύνταξη σε μπορεί να γίνεται συστηματικά λάστιχο για δημοσιονομικές περικοπές που μας οδηγούν σε κοινωνικό αδιέξοδο.
ε) Να αρθεί η χρηματοδότηση 2010-2060 από το 2,5% των συνταξιοδοτικών δαπανών, όταν την ίδια περίοδο ο αριθμός των συν/χων θα αυξηθεί κατά 70%.
στ) Διεκδίκηση της αποκατάστασης του κοινωνικού κεφαλαίου από το PSI και ρύθμιση για όλη τη λεηλασία που έχει επιτευχθεί διαχρονικά από το 1950.
η) Εναλλακτική πολιτική για τη διαχείριση των αποθεματικών και της περιουσίας του ΣΚΑ.
θ) Διασύνδεση του ύψους αλλά και της αναπροσαρμογής της κατώτατης σύνταξης με τον κατώτατο μισθό.
ι) Εξασφάλιση οικονομική, θεσμική και πολιτική για αξιοπρεπείς συντάξεις και βαθμιαία εξάλειψη του φαινομένου της φτώχειας συνταξιούχων.
ια) Κοινωνική προστασία με ενιαίους όρους για όλες τις γενιές ασφαλισμένων. Σταδιακή κατάργηση των διαχωρισμών ανάμεσα σε παλιούς και νέους ασφαλισμένους και της κοινωνικοασφαλιστικής προστασίας πολλών ταχυτήτων με κριτήριο την ηλικία και το χρόνο ένταξης στην κοινωνική ασφάλιση.
ιβ) ενίσχυση του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης ως μόνου μοντέλου για τη βιωσιμότητα της κοινωνικής ασφάλισης, για την εξάσφαλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης στην κοινωνική προστασία αλλά και για την επανανομιμοποίηση του ρόλου του ασφαλιστικού συστήματος
ιγ) ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης έναντι της ιδιωτικής ασφάλισης, ως μόνου μοντέλου που μπορεί να διασφαλίζει τα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας έναντι των συμφερόντων των χρηματαγορών
Σε μια περίοδο όπου οι επιδιώξεις τόσο της ΕΕ όσο και των εγχώριων μνημονιακών δυνάμεων είναι η πλήρης απορρύθμιση και η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος, η παροχή των δημόσιων υπηρεσιών υγείας και η απρόσκοπτη πρόσβαση σε αυτές όλων των εργαζόμενων, αποτελεί βασική θέση για διεκδίκηση από την κίνηση μας. Είμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή εμπορευματοποίησης της υγείας. Και επειδή η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η συνταξιοδότηση δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται σαν ανταποδοτικές παροχές, για το σκοπό αυτό προτείνεται:
  • Ότι συνταγογραφείται από ιατρικό φορέα ή άτομο πρέπει να καλύπτεται ασφαλιστικά
  • Οι όποιες ενοποιήσεις έγιναν ή θα γίνουν πρέπει να σέβονται τις κατακτήσεις τους, δηλαδή αυτή να γίνεται με εξίσωση προς τα πάνω. Με τη σύμφωνη γνώμη των ασφαλισμένων και μετά από αναλογιστικές πρόσφατες μελέτες για τον συνυπολογισμό των αποθεματικών τους.
  • Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων (Σιούφα, Ρέππα, Πετραλιά, Λομβέρδου κλπ) και δημιουργία νέου ασφαλιστικού θεσμικού πλαισίου για: ολοκληρωμένο δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας και πρόνοιας για όλους και όλες με δαπάνες που την εποπτεία για τις ελλείψεις του θα αναλάβει ο κρατικός προϋπολογισμός.
  • Ουσιαστική συμμετοχή των συνταξιούχων και εργαζόμενων στις όποιες διοικήσεις ασφαλιστικών φορέων υπάρχουν ή θα προκύψουν.
  • Κατάργηση της συμμετοχής των συνταξιούχων στα φάρμακα και στις ιατρικές επισκέψεις για την ευόδωση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
  • Πάταξη της εισφοροδιαφυγής και φοροκλοπής, μέτρα κατά της ανεργίας και της ύφεσης που αδυνατίζουν τα αποθεματικά των ταμείων.
  • Επανενεργοποίηση της λειτουργίας της Εργ. Εστίας και Κατοικίας μαζί με τα προγράμματα κοινωνικού τουρισμού και των λοιπών ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, αφού αποτελούν σοβαρή κάλυψη αναγκών.
  • Διασπορά των μονάδων υγείας με επαρκή εξοπλισμό και προσωπικό για την καλύτερη εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων και όχι στις αντιλειτουργικές συγχωνεύσεις.
  • Το φάρμακο στην παραγωγή του, στην εισαγωγή του και στη συσκευασία του μαζί με τις προμήθειες νοσοκομειακών υλικών και εξοπλισμού να φύγει απ’ τους ιδιώτες. ¨όχι στις εξαγωγές φαρμάκων που λείπουν απ’ την αγορά για το κέρδος. Να ιδρυθεί «Κεντρικός Κρατικός Φορέας της Διαχείρισής τους»
  • Επανακαθορισμό προς τα πάνω της εργοδοτικής εισφοράς
  • Ο ΕΟΠΥΥ θα καταρρεύσει στο άμεσο μέλλον αν οι ακολουθούμενες πολιτικές συνεχιστούν: με μνημόνια της ύφεσης, της ανεργίας, με περικοπές παροχών από έλλειψη χρηματοδοτήσεων και τον εξαναγκάζουν, σε μειώσεις πληρωμών, αμοιβών υγειονομικού προσωπικού υπηρεσιών, συμβεβλημένων και λοιπής ανταπόκρισης στις επιβαλλόμενες υποχρεώσεις του.
  • Δράσεις ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης για προβολή εναλλακτικών προτάσεων
Οργανωτική δομή
♦ Έχουν κατατεθεί δύο προτάσεις για την ονομασία της κίνησης:
-Η πρώτη είναι ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ και
Η δεύτερη ΔΙΚΤΥΟ για την ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ των ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ (ΔΥΚΕΝΕΡΣΥ)
♦ Προτείνεται ένα λειτουργικό σχήμα με άμεσα δημοκρατικά στοιχεία, όπως: Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή. που ο αριθμός μπορεί να κυμανθεί γύρω στα 25 μέλη, και μια Γραμματεία από 7 η και 9 μέλη που θα διαχειρίζεται τα τρέχοντα ζητήματα.
-Στην πορεία ανάπτυξης μπορούμε να δούμε τοπικές επιτροπές συνταξιούχων που θα συνδέονται με την Πανελλαδική Επιτροπή
-Επίσης μπορούν να υπάρχουν επιτροπές επεξεργασίας ιδιαίτερων θεμάτων (Ασφαλιστικό-Υγεία-Οργανωτικό-Διεθνείς Σχέσεις κ. λ. π.)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου